ယခုအျဖစ္ပ်က္ေလးမွာ ဘြဲ႕ရႏွင့္ ငါးစိမ္းသည္ ဘယ္သူကပညာပုိတတ္လဲ ဖတ္ျကည္႔ျပီး ဆုံးျဖတ္ႀကည့္ပါ

ဘြဲ႕ရႏွင့္ ငါးစိမ္းသည္ ဘယ္သူကပညာပုိတတ္လဲ ဖတ္ျကည္႔ျပီး ဆုံးျဖတ္ႀကည့္ပါ

ဘြဲ႕ရႏွင့္ ငါးစိမ္းသည္

ဘယ္သူကပညာပုိတတ္လဲ ဖတ္ျပီးရင္ ဆုံးျဖတ္ႀကည့္ပါ။ယေန႔မနက္ ငါးေၾကာ္ေလးစားခ်င္လာသျဖင့္ ေဈးထဲကို ငါးဝယ္ရန္ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဝယ္ေနက် ငါးဆိုင္ရွိသည္

။ ငါးၾကင္းတစ္မ်ိဳးတည္းေရာင္းၿပီး ေဖာ္ေရြသည္။ ဝယ္သူအႀကိဳက္ မညည္းမညဴ လုပ္ေပးေလ့ရွိ သည္။ငါးေရာင္းသူကို ငါးစိမ္းသည္ဟု ေခၚၾကသည္။ ငါးစိမ္းသည္ဆိုသည္မွာ စြာတာတာ၊ ကက္ကက္လန္၊ မိုက္ရိုင္းသည္ဟု ထင္လၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ငါးဝယ္သည့္ဆိုင္မွ “မေရႊ” ကိုေခၚျပခ်င္ပါသည္။

“ဦးေလး မေရာက္တာၾကာၿပီ … ဘာလဲ ဆိုင္ဟင္းကိုမုန္းလို့ ေရာက္လာတာလား”“မဟုတ္ပါဘူး … ခရီးထြက္တာေတြ မ်ားေနလို့”“ငါးၾကင္းျဖဴ ဗိုက္သားေလးနဲ႔တြဲထားတဲ့အပိုင္း ခ်ိန္လိုက္မယ္ေနာ္”“အစိတ္သားေလာက္ပဲေနာ္”“၃၅ က်ပ္သားရွိတယ္ ဦးေလးရယ္ … ၃၀ သားဖိုးပဲေပး”“ေအး … ေအး ခုတ္လိုက္”

ငါးဝယ္လၽွင္အပိုေဆာင္းအျဖစ္ ေၾကာ္နိုင္သည့္ အတုံးေလာက္ျဖစ္ေစရန္ ခုတ္ထစ္ေပးသည္။ အေၾကးထိုးေပး သည္။ ေရေဆးေပးသည္။ အိမ္ေရာက္လၽွင္တန္းေၾကာ္႐ုံသာျဖစ္သည္။

ငါးဝယ္ၿပီးေနာက္ ငါးဆိုင္ေရွ႕ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္သည္။ ထိုဆိုင္တြင္ ေခါက္ဆြဲသုပ္ေကာင္း သည္။ အေၾကာ္လည္းရသည္။ ေခါက္ဆြဲသုပ္မွာၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနစဥ္ မေရႊဆိုင္ကို အမ်ိဳးသမီးႀကီး တစ္ေယာက္ ဝင္လာသည္။

သူ႔ေနာက္တြင္ ဆြဲျခင္းဆြဲေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လည္း ပါလာသည္။

ပထမ ငါးေမးသည္ … အထက္စီး။ဒုတိယေဈးဆစ္သည္ … အႀကိတ္အနယ္။တတိယအပိုေတာင္းသည္ … ကေလးမုန႔္ဖိုးေတာင္းသလို

ဤအထိ ျပႆနာမရွိ။ မေရႊက စိတ္ရွည္သည္။“ငါးခုတ္ေပး”“ေၾကာ္တုံးလား … ခ်က္တုံးလား”“ငါေျပာတဲ့အတိုင္းခုတ္”ငါးေရာင္းသူက အေၾကးထိုးေပးသည္။ အူႏုတ္ေပးသည္။

ခုတ္ေပးသည္။“ဒီအတုံးကို ႏွစ္တုံးျပန္ခုတ္”“အၿမီးပိုင္းကို ထက္ဝက္ျခမ္း”“ေခါင္းကိုထက္ျခမ္းပဲခုတ္ေလ”“ေနဦး … ေနဦး … ဒီအပိုင္း မႀကိဳက္ဘူး … ဟိုတစ္ပိုင္းခုတ္ၿပီး လဲေပး”

ကၽြန္ေတာ္က ေဈးဝယ္သူ၏ စီးပိုးလွေသာ အေျပာႏွင့္ ခိုင္းေစခ်က္မ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ကိုယ့္ေရွ႕လာခ်သည့္ ေခါက္ဆြဲကိုပင္ မစားမိ။“အစ္မရယ္ … ဒီတစ္ေကာင္ဝယ္ရင္ ဒီတစ္ေကာင္က အပိုင္းကိုပဲရမွာေပါ့

… ဟိုအပိုင္းသြားလဲေပးလို့ မရပါဘူး”“အတူတူပဲဟာ … ဘာကြာလို့လဲ”“ကြာတယ္ေလအစ္မ … ဒါက ငါးၾကင္းျဖဴ”“ကြာကြာ … မကြာကြာေအ … လဲေပးမလား … မလဲေပးဘူးလား”“အစ္မရယ္ … မျဖစ္နိုင္တာကို မေျပာပါနဲ႔ မရပါဘူး”

“ဟိုအတုံးကို ဒီအထဲထည့္ ဒီတစ္တုံးကို ဟိုျပန္ထည့္ ဘာျဖစ္လို့မရတာလဲ”“အမ်ိဳးအစား မတူဘူး အစ္မရယ္ … ေဈးလည္းမတူဘူး”“ဘာျဖစ္ျဖစ္ေအ ထည့္လိုက္ပါ”“မရပါဘူးအစ္မရယ္”“ညည္းတို့ ငါးစိမ္းသည္ေတြဟာေလ လက္ေပါက္ကိုကပ္တယ္ …

ငါကလည္း အဆင့္မရွိတာနဲ႔မွ ဖက္ေျပာမိတာ မွားပါတယ္”“အဲသည္လို မေျပာပါနဲ႔ အစ္မႀကီးရယ္ … လူတိုင္း သူ႔အဆင့္နဲ႔သူေတာ့ ရွိပါတယ္”“ညည္းအဆင့္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ … ငါက ဘြဲ႕ရၿပီးၿပီ”

“အစ္မ … ေနာက္လူေတြ ေရာင္းရဦးမယ္ေနာ္ … ဒီမွာ ၂၆၅၀ က်ပါတယ္”“ေရာ့ ၃၀၀၀”မေရႊက ပိုေငြကို ျပန္အမ္းလိုက္သည္။အမ်ိဳးသမီးက ျပန္အမ္းေငြကို လက္ႏွင့္မကိုင္ ရြံသလို မ်က္ႏွာထားျဖင့္“ဟဲ့ …

တူးတူး ယူလိုက္စမ္း” ဟုေျပာလိုက္သည္။သူ႔ေနာက္က ေကာင္မေလးက ပိုက္ဆံႏွင့္ ငါးထုပ္ကို ယူလိုက္သည္။အမ်ိဳးသမီးက“ရြံလိုက္တာ” ဟုေျပာကာထြက္သြားသည္။ကၽြန္ေတာ္ကထင္ေနသည္မွာ မေရႊ ပြဲၾကမ္းလိမ့္မည္ဟု ထင္ေနသည္။

သို့ေသာ္ ငါးေရာင္းသည့္မေရႊက ျပဳံးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ဩသြားမိသည္။ ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာဆိုလၽွင္ ပြဲၾကမ္းၿပီ။ အျပင္တြင္ အမွန္တကယ္ေတြ႕ ေနရသည္က ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနသည္။

ကားစီးလာသည့္ ဘြဲ႕ရဆိုေသာ အမ်ိဳးသမီးက ကက္ကက္လန္၊ မတူမတန္သလိုေအာ္ဟစ္ ေျပာဆိုေနခ်ိန္တြင္ ငါးေရာင္းသည့္ ငါးစိမ္းသည္ မေရႊက ယဥ္ေက်းလိမၼာ ေအးေဆးစြာ

တုံ႔ျပန္ေနသည္။ဘြဲ႕ဆိုတာ အဆင့္လားဘြဲ႕ရထားသည္ႏွင့္ အဆင့္တစ္ခုကိုေရာက္သြားသည္ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္မည္။ သို့ေသာ္ ငါးစိမ္းတန္းတြင္ ဂုဏ္ထုတ္ေဖာ္ကာ ရိုင္းစိုင္းတင္စီးျပသည္မွာ ဘြဲ႕ရအဆင့္လား။

မေရႊ ဘယ္ႏွတန္းေအာင္သည္မသိ။ လက္ထဲတြင္ လက္ေကာက္ေတြ ႏွစ္ဖက္စလုံး ျပည့္ေနေအာင္ ဝတ္ထား သည္။ လည္ပင္းတြင္လည္း လက္မလုံးေလာက္ဆြဲႀကိဳးႀကီး ဆြဲထားသည္။

သူဂုဏ္ေမာက္မည္ဆိုလၽွင္ ေမာက္နိုင္သည္။ သို့ေသာ္ ကိုယ့္ေဖာက္သည္ကို ရိုေသေလးစားစြာ ဆက္ဆံသည္။ ျပန္ၿပီးရန္မေတြ႕။မေရႊ ရန္ေတြ႕တတ္ေကာင္း ေတြ႕တတ္မည္။

သို့ေသာ္ ပညာတတ္ ဘြဲ႕ရဆိုသူက သူ႔ကို ကက္ကက္လန္ရန္ေတြ႕သြားေစ သူကျပန္ၿပီး ရန္မေတြ႕။မေရႊသည္တကယ့္ပညာတတ္တစ္ေယာက္။သို့ေသာ္ ငါးေရာင္းေနသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္ ခရစ္ဒက္ ……တင္ညြန႔္ (၂၂.၁၁.၂၀၁၉ )