ပတ္ဝန္းက်င္၏ အထင္ေသးျခင္း မ်က္ဝန္းမ်ားေအာက္မွျပည့္တန္ဆာတစ္ဦး ေနာက္ကြယ္မွဘဝအပိုင္းအစတစ္ခု

ျပည့္တန္ဆာတစ္ဦး ေနာက္ကြယ္မွ ဘဝအပိုင္းအစတစ္ခု

အဲ့အမ်ိဳးသမီး အသက္က ၃၀ ေလာက္ရွိမယ္.. နာမည္အရင္းေတာ့ မသိဘူး.. ၾကည္ျပာလို့ပဲ သိတယ္.. နာဂစ္နဲ႔အတူ ရန္ကုန္ေရာက္လာတဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္းသူ.. မုန္တိုင္းထဲကို အိမ္ေရာ လယ္ေရာ ဖခင္ေရာ ပါသြားတဲ့အခါမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ အေမနဲ႔ ေမာင္တစ္ေယာက္ ညီမႏွစ္ေယာက္ရွိတဲ့ အိမ္ကိုျပန္လည္ထူေထာင္နိုင္ဖို့ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္တခြဲသားနဲ႔ ရန္ကုန္ေျမကို ပထမဆုံးနင္းမိေတာ့

သူမအသက္ ၁၈ႏွစ္.. ပထမဆုံး မာဆတ္တစ္ခုမွ အလုပ္၀င္တယ္.. အဲ့ဒီ့ကမွ တဆင့္ ေကတီဗြီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္တယ္.. လစဥ္ ေသာင္းဂဏန္းကေန ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း သိန္းဂဏန္းအထိ နယ္ကအိမ္ကို ေငြလႊဲနိုင္ခဲ့တယ္.. နယ္ကိုမျပန္ျဖစ္ေပမယ့္ နယ္ကအိမ္ေလးျပန္ေဆာက္ၿပီးၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ သူမ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး လစဥ္ပို့ေနတယ္လို့ မိသားစုကသိထားတဲ့ေငြေလးနဲ႔

ကုန္စုံဆိုင္ေလးတစ္ခု တည္ၿပီးၿပီဆိုတာေလး ျပန္ၾကားရေတာ့ အလတ္မေရးတဲ့စာဖတ္ရင္း မ်က္ရည္ေတြၾကားက ျပဳံးရေသးတယ္.. ေကတီဗြီကတဆင့္ အခ်ိတ္အဆက္နဲ႔ သူမ ညဘက္ေတြပါ အလုပ္ဆင္းျဖစ္လာတယ္.. အသက္အရြယ္.. နဂိုမ်က္ႏွာထားနဲ႔အသံကခ်ိဳသာႏူးညံ့မွု.. ခႏၶာကိုယ္အခ်ိဳးအစားနဲ႔ ၀တ္တတ္စားတတ္ျပင္တတ္ဆင္တတ္တာေလး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ သူမ

အေဆာင္ျပန္အိပ္ရတဲ့ညဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားပါးလာတယ္.. တၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ.. ညီမေလးေတြနဲ႔ အေမအတြက္ တစ္ေယာက္ကို လက္ကိုင္ဖုန္းတစ္လုံးစီနဲ႔ နို့ညႇာေကာင္ေမာင္အတြက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကို စက္ဘီးနဲ႔မသြားရေစဖို့ ဆိုင္ကယ္တစ္စီး.. အစရွိသျဖင့္ သူမ ဟာ အာလာဒင္မီးခြက္ေလးျဖစ္ခဲ့တယ္.. အဲ့ဒီ့တစ္ေန႔ မတိုင္ခင္ေပါ့.. အဲ့ဒီ့ေန႔က သူမ နယ္ျပန္ေရာက္တာ

တစ္ႏွစ္နဲ႔ေလးလျပည့္တဲ့ေန႔.. လက္ထဲမွာ သူမသတ္မွတ္ထားတဲ့ေငြပမာဏ စုမိေဆာင္းမိရွိလာတာနဲ႔ ကၽြံ၀င္မိေနတဲ့ ႏြံထဲက ဆတ္ခနဲ႐ုန္းထၿပီး သူမနယ္ကို အၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္.. ရန္ကုန္အဆက္အသြယ္နဲ႔ နယ္မွာ ဖက္ရွင္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ ဖြင့္တယ္.. ရန္ကုန္မ်က္စိနဲ႔ယူေရာင္းတဲ့အထည္ဒီဇိုင္းေတြဆိုေတာ့ အေရာင္းသြက္တယ္.. ညီမအလတ္ကို ဆိုင္ထိုင္ဦးစီးခိုင္းတယ္..

သူမကေတာ့ မၾကာခင္လက္ထပ္ျဖစ္ေတာ့မယ့္ ခ်စ္သူနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး ကုန္စုံဆိုင္ထဲကို ေရာင္းေကာင္းတဲ့ကုန္ပစၥည္းအခ်ိဳ့ကို sub distributor အျဖစ္ယူလိုက္တယ္.. ကုန္စုံဆိုင္ေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး.. အတန္အသင့္ႀကီးတဲ့ စတိုးဆိုင္ျဖစ္လာၿပီ.. သူမခ်စ္သူက ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ့ အေရာင္းမန္‌ေနဂ်ာလုပ္တယ္.. သူမဆိုင္ကို ပစၥည္းလာလာပို့ရင္း ၿငိစြန္းေမတၱာမၽွခဲ့ၾကတာ ၆လရွိၿပီ..

ေနာက္ႏွစ္ကုန္ရင္ လက္ထပ္ဖို့ တိုင္ပင္ထားခဲ့ၾကၿပီးၿပီ.. ေအးခ်မ္း႐ုံမက တိုးတက္တည္ၿငိမ္လာတဲ့မိသားစုေလးအတြက္ သူမဘ၀ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းလွိုင္းထခဲ့ရတာ နည္းနည္းမွ နစ္နာတယ္မထင္ခဲ့သူမို့ ဒဏ္ရာေဟာင္းေတြလဲ ေမ့လို့ေနခဲ့ပါၿပီ.. အဲ့ဒီ့ေန႔မွာေတာ့ သူမဆိုင္ထိုင္ေနတုန္း ရန္ကုန္ဘက္ကလာတဲ့ ကားတစ္စီး ဆိုင္ေရွ႕ထိုးဆိုက္လာတယ္.. “ဘာယူမလဲအကို..”

“ညီမေရ.. စကိုင္းဘလူးတစ္ဗူးေပး” အရက္နံ့က စူးခနဲရလိုက္ေပမယ့္ သည္လိုအနံ့ကို မ်က္ႏွာမပ်က္ေအာင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသူမို့ ကိစၥမရွိ.. “ဟုတ္.. ေထာင့္ရွစ္ရာပါ အကို..” “ေရာ့..”  “ႏွစ္ရာ ျပန္အမ္းမယ္ေနာ္ အကို” “ေဟ့.. နင္.. နင္.. ၾကည္ျပာမဟုတ္လား” မၾကားခ်င္တဲ့နာမည္တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသလို ရင္ထဲမွာ ဒိန္းခနဲျဖစ္သြားတယ္..

မ်က္ႏွာကိုခ်က္ခ်င္းတည္ပစ္လိုက္ၿပီး အသံမာမာနဲ႔ တုန႔္ျပန္လိုက္တယ္.. “ရွင္ လူမွားေနၿပီ..” ပင္လယ္ဘက္ခရီးဆက္မယ့္ ခပ္ေထြေထြလူဟာ ကားေပၚက သူ႔သူငယ္ခ်င္းအမူးသမားႏွစ္ေယာက္ကိုပါ ေအာ္ေခၚၿပီး ျပေနတယ္.. “ေဟ့ေရာင္ေတြ.. ငါတို့ ၾကည္ျပာေလးေလ..” ကားေပၚကေန ေဟးေဟးဟားဟားနဲ႔ လက္လွမ္းျပေနတဲ့ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ကို ၾကည္ျပာမွတ္မိလိုက္တယ္..

သူတို့လူမွားေနတာ မဟုတ္ဘူး.. ရဲကိုဖုန္းဆက္မယ့္ပုံၿခိမ္းေျခာက္လိုက္ေတာ့မွ ေစာင္းငမ္းေစာင္းငမ္းနဲ႔မေက်မနပ္လွည့္ထြက္သြားခဲ့ေပမယ့္ ဒီကိစၥကို စိတ္ေလးေနခဲ့တယ္.. ေနာက္ တစ္ပတ္အၾကာမွာ သူ႔ဆိုင္ကိုလာ၀ယ္တဲ့ ကာစတန္မာေတြရဲ့ေျပာင္းလဲမွုကို ၾကည္ျပာ စသတိထားမိလာတယ္.. အထူးသျဖင့္ ေကာင္ေလးေတြဟာ သူ႔ကိုေတြ႕ရင္ ၿပီတီတီလုပ္လာၾကတယ္.. အသံေလးက

မိုက္လိုက္တာကြာ.. ဆိုတာမ်ိဳး မၾကားတၾကားေျပာလာၾကတယ္.. မိန္းမေတြက‌ မ်က္ေစာင္းထိုးသလိုလို.. ရြံသလိုလို.. ျဖစ္ေနသလိုစိတ္ထဲခံစားလာရတယ္.. သူ႔ကိုယ္သူမလုံလို့မ်ားလားလို့ စိတ္ထဲထင္ေနခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ သူ႔ခ်စ္သူက သူ႔ကို လုံး၀အဆက္အသြယ္ျဖတ္သြားခဲ့တယ္.. ဘာစကားေမးမွမရခဲ့ဘူး.. ႏွုတ္ဆက္စကားေလးတစ္ခြန္းေတာင္ မေျပာခဲ့တာ.. သူမ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္..

ဒီတစ္ေခါက္ သူမကို ရန္ကုန္‌ေျမဆီ ျပန္သယ္လာခဲ့တဲ့ မုန္တိုင္းဟာ နာဂစ္ထက္ အဆတစ္ရာမက ျပင္းထန္ခဲ့တယ္.. သူမ မ်က္ႏွာဟာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အညိဳအမည္းစြဲေနခဲ့တယ္.. ျပင္းထန္တဲ့လက္သီးခ်က္ေတြၾကားက “ေရာ့.. ခင္ဗ်ားႀကီး ၾကည့္!” ဆိုၿပီး သူမမ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ပိတ္ေပါက္ပစ္ခဲ့တဲ့ ဖုန္းထဲက Video clip တစ္ခုကိုပဲ သူမ မွတ္မိခဲ့တယ္.. လိမ္လို့မရတဲ့သူမမ်က္ႏွာနဲ႔အသံ..

လည္ပင္းကဆြဲႀကိဳးေလာ့ကက္.. ပုခုံးကမွဲ႕.. ပ်ံ႕ႏွံ့ေနခဲ့တာအေတာ္ၾကာၿပီတဲ့.. သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးၾကည့္ၿပီး‌ေနၾကၿပီတဲ့.. အိမ္နံရံကပ်ဥ္ခ်ပ္ေတြက်ိဳးထြက္တဲ့အထိ ထိုးခဲ့တဲ့အငယ္ေကာင္ရဲ့လက္သီးခ်က္ေတြဟာ သူမအတြက္လဲျဖစ္ခဲ့တယ္.. အေမဟာ အဲ့သည့္စိတ္နဲ႔ ဆုံးတယ္.. သူမဆီက ျပဳံးျပဳံးေလး ပိုက္ဆံလာေခ်းေနက်.. သူမဆိုင္က အေႂကြးယူေနက်.. သူမဆီက အလွူခံေနက်

မ်က္ႏွာေတြဟာ ခ်က္ခ်င္း အပ်က္မ.. ဆိုတဲ့ စူးရဲတဲ့အၾကည့္ေတြ တြန႔္မဲ့တဲ့ႏွုတ္ခမ္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္.. ေမာင္ေလးဟာ အေမ့အသုဘအၿပီးကတည္းက အိမ္ျပန္မလာေတာ့ဘူး.. အငယ္မက “သမီးရွက္လို့ပါ.. မမသြားပါေတာ့” လို့ သူမမ်က္ႏွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ရွိုက္ႀကီးတငင္နဲ႔ႏွင္ထုတ္တယ္.. အလတ္မေကာင္ေလးရဲ့ မိဘေတြက သူ႔ေကာင္ေလးကို အတင္းဖိအားေပးၿပီးျဖတ္ခိုင္းခဲ့ၾကတယ္..

ငါတို့အမ်ိဳးထဲမွာ ဖာသည္မ မရွိရဘူး တဲ့.. ဒါေပမယ့္ ကားဂိတ္ကိုလိုက္ပို့တဲ့အထိ သူ႔လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ထားေပးခဲ့တာဆိုလို့ အလတ္မတစ္ေယာက္ပဲရွိပါတယ္ေလ.. ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ထိ ေတာင့္ခံထားခဲ့ေပမယ့္ အရိပ္မည္းရဲ့ဒဏ္က မလြတ္ေျမာက္ခဲ့ဘူး.. အလုပ္၀င္ခဲ့တဲ့ သူေဌး၂ေယာက္စလုံးက ေစာ္ကားခဲ့တယ္.. လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြဆီက ေလးစားမွု ထက္

အနိုင္က်င့္မွုနဲ႔အခြင့္အေရးယူမွုေတြသာ ၾကဳံခဲ့ရတယ္.. သူမကို အမွန္ျပင္ဆင္ခြင့္မေပးေတာ့တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတဲ့အရာႀကီးကို နာနာက်င္က်င္နဲ႔ လက္ခံခဲ့ရေတာ့တယ္.. Viber ကတဆင့္ အလတ္မ ပို့ေပးတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပုံေလးေတြကို ၾကည့္ၿပီး ၾကည္ျပာမ်က္ရည္ေတြၾကားက ျပဳံးရျပန္ၿပီ.. လက္ဖြဲ႕‌ဗူးမွာ သူမနာမည္တပ္ခြင့္မရွိခဲ့ေပမယ့္ လက္စြပ္ေလးႏွစ္ကြင္းကို ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္လုံးက ႀကိဳက္ပါတယ္တဲ့..

“ဟိတ္.. ဘာေတြ ၾကည့္ေနတာလဲ” “ေအာ္.. ဒါက ၾကည္ျပာ့ေမာင္ေလးေလ.. ကိုႀကီးရဲ့.. နယ္မွာ မေန႔ကမွ မဂၤလာေဆာင္တာ..” “ဟုတ္လား” 925 ဟန္းခ်ိန္းအႀကီးႀကီး၀တ္ထားတဲ့ ၀၀တုတ္တုတ္လက္ေမာင္းႀကီးတစ္ဖက္ဟာ ၾကည္ျပာ့ပခုံးေပၚအိခနဲက်လာတယ္.. ဖုန္းထဲကပုံတစ္ပုံႏွစ္ပုံကို အေရးမပါသလို slide လုပ္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ၾကည့္ရင္း လူ၀ႀကီးက ဖုန္းပါဝါခလုတ္ကို ပိတ္လိုက္တယ္..

“အဲ့လို မ်က္ရည္စေလးေတြနဲ႔မ်က္ႏွာေလးကို ထပ္ခ်စ္ခ်င္တာ..” “မေမာနိုင္ေသးဘူးလား ကိုႀကီးရယ္.. ၾကည္ျပာျဖင့္အသက္ထြက္ေတာ့မယ္ ရွင့္” “မိုးလင္းျမင့္နိုင္ႀကီး.. ဆိုတဲ့နာမည္ ဘယ္လိုရလာတယ္ထင္လို့လဲ ၾကည္ျပာရဲ့.. ဟဲဟဲဟဲဟဲ”

လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ ဘ၀အေပၚမွာ ေရြးျခယ္ပိုင္ခြင့္ rights ေတြ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ့ pravicy ေတြရွိပါတယ္.. ယဥ္ေက်းတဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဟာ လူတစ္ေယာက္ ရွင္သန္ရလြယ္ကူလား ခက္ခဲလားေပၚမူတည္ပါတယ္.. ယဥ္ေက်းမွုတစ္ခုဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ့ဘ၀အေပၚဘယ္ေလာက္တာသြားသလဲ သိျမင္နိုင္ၾကဖို့ လိုတယ္ထင္ပါတယ္..

သ႐ုပ္ပ်က္တဲ့ယဥ္ေက်းျခင္းႏွင့္ရက္စက္ေသာယဥ္ေက်းျခင္း ၾကားမွာ လိုေနတာ ဖြင့္လိုက္ဖို့လိုတဲ့ တံခါးတစ္ခ်ပ္တည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္‌ေနနိုင္ပါတယ္.. အဲ့ဒီ့တံခါးကို ရင္ဘတ္တံခါးလို့ေခၚပါတယ္..ဇာတ္လမ္းသီးသန္႔ တင္ျပေပးခ်င္လို႔ ဆရာ Yarzar Wizaya ရဲ႕စာထဲမွ ဇတ္လမ္းပဲ ယူတင္ျပီး အျပည့္အစံု မတင္ခ်င္းအတြက္ ဆရာ Yarzar Wizaya အားေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ…ေလးစားစြာျဖင့္ ဆရာ Yarzar Wizaya အား ခရက္ဒစ္ေပးပါတယ္ ခင္ဗ်ာ